Αίσχος η συμπεριφορά των υπευθύνων απέναντι στη μνήμη της Μελίνας.

Με έκπληξη και οργή αντικρίσαμε στο κέντρο της Αθήνας, απέναντι από τις στήλες του Ολυμπίου Διός, ακρωτηριασμένη την προτομή της Μελίνας Μερκούρη μία από τις ελάχιστες "παγκόσμιες" Ελληνίδες.



Στην αρχή της Διονυσίου Αεροπαγίτου, απέναντι από τις στήλες του Ολυμπίου Διός βρίσκεται εδώ και αρκετά χρόνια η προτομή της Μελίνας Μερκούρη. Ο χώρος έχει μεγάλη επισκεψιμότητα καθώς προσφέρεται ως χώρος αποβίβασης τουριστών από τα πούλμαν με σκοπό την επίσκεψη στον ιερό χώρο της Ακροπόλεως, στο καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης κλπ Συνεπώς πολλοί επισκέπτες της πόλης έρχονται αντιμέτωποι με αυτό το οικτρό θέαμα, βλέποντας πέρα από το πρόσωπο που εικονίζει, ένα ακρωτηριασμένο έργο τέχνης.

Η Μελίνα συμβόλιζε και συμβολίζει πολλά από την ιστορία και τη μυθολογία της Ελλάδας. Είχε διεθνή αναγνωρισιμότητα και συνέβαλλε τόσο στο καλλιτεχνικό όσο και στο πολιτικό στερέωμα με την παρουσία της. Ήταν αυτή που με το "Ποτέ την Κυριακή Never on Sunday" έκανε γνωστή την Ελλάδα για τη ζωή της, τη μουσική της(βραβεύθηκε με Όσκαρ και το τραγούδι ανακηρύχτηκε ως ένα από τα κορυφαία soundtrack όλων των εποχών), τον πολιτισμό της. Αυτή ήταν η αφετηρία για το τουριστικό άνοιγμα της χώρας, στην δύσκολη μετεμφυλιακή περίοδο. Η Μελίνα ήταν που θυσίασε την καριέρα της ως ηθοποιός, στο βωμό της ελευθερίας της Ελλάδας όταν η χώρα μπήκε "στο γύψο". Ήταν αυτή που στην κορυφαία στιγμή της καριέρας της, τα παράτησε όλα οργώνοντας κυριολεκτικά με πορείες συναυλίες και ομιλίες όλο τον δυτικό κόσμο ζητώντας από όλους να βοηθήσουν την Ελλάδα και τους βασανιζόμενους Έλληνες. Πρόσφερε δωρεάν στέγη και τροφή σε εκατοντάδες Έλληνες, πολιτικούς πρόσφυγες και βασανισθέντες, στο σπίτι της στο Παρίσι. Και ήταν αυτή που από το `70 μέχρι το `90 ταυτίστηκε τόσο πολύ με την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή πολιτιστική ενοποίηση, το όραμα της οποίας λειτουργεί μέχρι σήμερα. Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ολόκληρο ιστότοπο με την προσφορά της Μελίνας για την προσφορά της στον τόπο και τα οράματά της, είτε γίναν πράξη είτε όχι, για τον πολιτισμό και την Παιδεία.

Το πρόβλημα είναι εδώ όμως και δεν αναδεικνύεται μέσα από βιογραφικά. Είναι τουλάχιστον ντροπή για την Αθήνα και τη χώρα να αντικρίζουν όσοι διέρχονται από το χώρο αυτό το ανοσιούργημα και οι υπεύθυνοι να κωφεύουν. Ζητάμε άμεση αποκατάσταση του μοναδικού μνημείου της μόνης Ελληνίδας που ταυτίστηκε τόσο πολύ με την Ελλάδα. Που η ζωή της ταυτίστηκε τόσο πολύ με αυτόν τον τόπο. Της τελευταίας Φιλ-ελληνίδας πολιτικού της γενιάς της.